آرمان های اینجوری

در هر سه هتل محل اقامت دانشجویان ایرانی، جشن‌های با شکوه و البته با اخلاصی برگزار شد. همین اخلاص باعث شده بود که وقتی نگاهت به سن و تزئین دانشجویی و ساده آن می‌افتاد بی‌اختیار اشکت سرازیر شود.

همه دانشجوها هرچه که مادرشان در گوشه و کنار ساکشان برای روز مبادا گذاشته بود، رو کردند و این شد که میز هتل محل اقامت کاروان دانشجوهای اصفهانی پر از گز شده بود!

در یکی از هتل‌ها منبری که دانشجوها با جعبه‌های آب‌معدنی ساخته بودند دیدنی بود. اگر آن سید روحانی می‌دانست که زیر پایش به هیچ چیز بند نیست قطعا تا پله پنجم بالا نمی‌رفت اما خب شکر خدا اتفاقی نافتاد.

طبق قرادادی که با هتل‌ها بسته شده امکان برگزاری مراسم‌های مذهبی برای ایرانی‌ها وجود دارد اما اعمال این امکان عملا به سلیقه مدیر هتل بر می‌گردد و همین شده بود که مدیر ثابت هتل جوهرة‌الرشید دائما مدیر عرب هتل را ماچ می‌کرد که تنها همین یک‌شب را کوتاه بیاید و برای جمع کردن بچه‌ها پلیس را خبر نکند، کاری که هرهفته سر خواندن دعای کمیل کرده بود.

بانی هر سه مراسم خود دانشجویان و عوامل ثابت ایرانی هتل بودند و برای همین آنقدر پول جمع شده بود و تنقلات تهیه شده بود که هرکدام از سه هتل محل اقامت دانشجویان به تنهایی می‌توانستند از همه 20هزار زائر ایرانی مستقر در مدینه پذیرایی کنند. شکلات، گز، پاستیل، آجیل مشکل گشا، کاکائو، گوجه سبز ساوه(!)، سیب و پرتقال، شربت خاکشیر لیمو، بستنی و ... خوردنی‌هایی بود که همه آن‌ها حتی در بزرگترین جشن‌های میلاد پایتخت خودمان هم پیدا نمی‌شود!