پیوندهای وبلاگم رو یکی یکی دیدم و از دوستان سراغ گرفتم. تقریبا همه خاموشند و اگر صفحه‌ای هم بالا بیاد، محتواش به ١٠ سال قبل بر می‌گرده. شاید من آخرین نفرم و تنها بازمانده از نسل وبلاگ نویس‌های آخر دهه هشتاد و ابتدای دهه نود.

دوست ندارم خاطرات اون ایام فراموشم بشه. اینجا برای مرور گذشته چقدر خوبه. چقدر دوست دارم الان پرت شم وسط دانشگاه شاهد؛ مهدیه و دانشکده فنی و کانکس انجمن. چجوری میشه در یک دوره کوتاه انقدر خاطره ساخت؟ دوست دارم برگردم حتی اگر بازم هِی زمین شناسی رو پاس نکنم.