+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۷/۰۱/۲۸ ساعت 9:56 توسط مهدی آقاموسی طهرانی
|
«خدایا! الان تمام مردم ایران چشم انتظارند. مادران و پدران شهدا در التهابند. قلب امام نگران این حمله است. در این حمله آبروی اسلام در میان است. خدایا اگر میدانی که نیتهای ما خالص و فقط برای تو است یاریمان کن. راه را نشانمان بده. خدایا تو برای موسی(علیه السلام) دریا را شکافتی و راهش دادی، تو برای محمد(صلی الله علیه و آله) غاری قرار دادی و به امر تو عنکبوت بر آن تار تنید. خدایا ما کوچکتر از آنیم که درخواست کنیم برای ما کاری انجام بدهی. خداوندا! تورا به حق امام زمان(عج الله تعالی فرجه الشریف)، تورا به حق نایبش خمینی، تورا به حق حسین(علیه السلام) که ما به خونخواهی او قیام کردهایم قَسَمت میدهم ما بندگان حقیر و ضعیف را از این درماندگی نجات بخش.»
فرازهایی از مناجات عاشقانه شهید وزوایی پس از اقامه دورکعت نماز و توسل به درگاه حضرت حق درشرایطی که گردان حبیب ابن مظاهر به فرماندهی او در جریان عملیات فتحالمبین گم شده بود. در جریان این عملیات غرور آفرین قریب بود که حتی خود صدام حسین(علیه اللعنة) هم اسیر نیروهای شهید وزوایی شود که دقایقی قبل از رسیدن گردان حبیب به قرارگاه فرماندهی سپاه چهارم ارتش رژیم بعث، صدام به همراه وزیر دفاع با یک دستگاه آمبولانس از ترس اسارت گریخت.